Zaterdag 9 augustus
Nou, hier zijn we dan… in Alaska!!
Zijn net na een lange reis aangekomen in ons hotel, met WiFi (vandaar al dit eerste bericht) en zwembad!
Op schiphol liep het allemaal net even anders dan ‘normaal’. We moesten vanochtend onze tassen ‘reorganiseren’. Hadden beiden teveel gewicht bij ons. Dit in tegenstelling met voorgaande vakanties waar we nauwelijks de 10 kg. p.p. haalden zaten we nu aan 60 kg. tezamen! Aangezien we met de camper gaan rondreizen namen we het bij het inpakken niet zo nauw met de hoeveelheid bagage. De (dikkere) kleding waaronder truien, jassen, regenkleding en de vele boeken (ja…. we gaan ook relaxen deze vakantie!) werkten ook niet in het voordeel. Gelukkig hadden we nog een plastik tas bij ons die we gebruikten om onze vele boeken in te stoppen. Deze gedane moeite scheelde ons 200 USD.
Tevens is het na 9/11 gebruikelijk dat er bij vluchten naar Amerika voor het instappen een interviewtje wordt gehouden over voorgaande reizen en de bagage. Dit i.v.m. veiligheid. Onze paspoorten vielen de vrouwelijke veiligheidsbeambte direkt een beetje op door de verschillende stempels van islamitische landen (Kenia – Tanzania – Marocco – Senegal – Mauritanie – Gambia), maar vooral mijn bezoek aan Iran gaf de nodige vragen. Na overleg met de ‘baas’ konden we uiteindelijk toch ‘boarden’. We waren inmiddels de laatste die aan boord gingen.
Het is hier 10 uur tijdsverschil met Nederland (is hier nu 21.40 uur). Zijn al dik 26 uur wakker en zijn 17 uur in de lucht geweest. Tevens een nogal stressvolle overstap gehad i.v.m. korte tijdsduur en veel controles. Zijn nu dus behoorlijk moe en gaan nu lekker slapen.
Zondag 10 augustus
Na een lange maar toch wat onrustige nacht zijn we vanochtend rond een uur of acht opgestaan. Het ontbijt viel nogal tegen: verschillende soorten bagels met keuze uit jam of smeerkaas als broodbeleg, koffie of thee. Genoeg om onze hongerige magen te vullen, waarna we een wandeling door Anchorage downtown hebben gemaakt. Het valt ons direct op dat het overal erg rustig is op straat (het is dan ook wel zondag). Ruime straten, grote gebouwen, weinig sfeer. Wel stuitte we op een weekendmarkt met allerlei souvenier- en eet-kraampjes. Verder zijn we nog naar ‘Ship creek’ gelopen. Hier waren vele ‘locals’ aan het vissen. Best leuk om te zien. Na een lunch in het lokale beroemde ‘snow city cafe’ hebben we een bezoek gebracht aan het ‘Native Heritage centre’. Dit ligt een aantal km. buiten de stad maar er rijdt een gratis pendelbus heen. Het is een centrum waar je kan zien hoe de eskimo’s vroeger woonden en leefden. Echt indrukwekkend was het daarentegen niet. ’s Avonds nog een dinertje in de stad en de dag was alweer voorbij. Morgen gaan we de camper ophalen. Vind het best een beetje spannend. Hadden vandaag gebeld ter bevestiging. Je moet altijd een dag van te voren bellen maar aangezien het vandaag zondag was werd ons verteld dat we morgenvroeg om 8.30 uur het nog maar eens moesten proberen.
Maandag 11 augustus
Na weer een ‘overheerlijk’ hotel-ontbijtje en een telefoontje naar Cruise America die ons opnieuw verzocht om later terug te bellen zijn we op goed geluk om 11.00 uur vertrokken met de taxi naar de ophaallocatie. Officieel konden we onze camper pas na 13.00 ophalen maar aangezien we verder toch niets op de planning hadden en we zo vroeg mogelijk op weg wilden, zijn we er gewoon heen gegaan en dit was achteraf de juiste keuze. We waren echter niet de enige die er zo over dachten dus helemaal voorspoedig ging het niet. Eerst moesten we een kort filmpje bekijken over de voorzieningen van de camper en na enig wachten en invullen van wat papieren waren we dan om 13.15 op weg. Eerder dan we vanochtend hadden gehoopt. We hadden wel geluk met ons ‘exemplaar’. Hij is redelijk nieuw. Volgens de medewerker de nieuwste die ze op dit moment hebben rijden. Heeft pas 22.000 mijl gelopen. Bij het eerste tankstation direct maar de brandstoftank en propaangas gevuld. Het was even wennen, zo’n ‘slachtschip’ van 10 meter lengte. De weg naar Homer was een mooie weg om te rijden. Hij loopt door de bergen en geeft vele mooie uitzichten. Rond 17.30 zagen we een grote supermarkt en we besloten maar even de nodige boodschappen te doen. Wat een spullen hebben ze zeg! Een hele rij met alleen pizza’s en een rij met alleen cornflakes. Alle soorten en maten waardoor je gewoon niet meer weet wat je moet kiezen. Toch hebben ze maar een beperkte keuze in levensmiddelen. Van sommige producten hebben ze belachelijk veel verschillende keuzes maar andere producten zijn in zijn geheel niet te krijgen. Tevens schrokken we wel van de prijzen. Vooral fruit is niet te betalen. Om een voorbeeld te geven: een bakje kersen kost 5 USD, voorverpakte kipfilet (broodbeleg) 5 USD, zak chips 7 USD. Het leven is hier echt enorm duur. De hoognodige boodschappen koste ons 120 USD. Het duurde even voordat we alles gevonden hadden en na een dik uur stonden we pas weer buiten. Na onze weg vervolgd te hebben kwamen we rond 19.15 langs een “RV-park’ (RV= Recreation Vehicle) die aan het water was gelegen. We besloten daar de nacht door te brengen. Dat is dus het voordeel van je eigen huis bij je hebben. Gewoon lekker gaan slapen waar het je het beste uitkomt. Homer was nog een uurtje rijden en hier hadden we eigenlijk geen zin meer in. Het was wel even uitzoeken hoe we het moesten aanpakken. Het was een onbewaakte publieke ‘campground’. Er staat dan een metalen bus waar je het geld in moet deponeren in een envelop met je gegevens erop. Later komt dan een wachter controleren of ook daadwerkelijk iedereen betaald heeft. Het gebied hier is erg bekend om de vis. Geloof dat elke local elk vrij uurtje dat ie heeft besteed aan vissen.
Dinsdag 12 augustus
Vanochtend rond 8.30 uur opgestaan. Onze eerste nacht in ons nieuwe onderkomen is best koud geweest. We hadden geen aansluiting van gas en water en hadden de generator niet aangezet. Dachten dat dit niet nodig zou zijn maar het is toch behoorlijk fris hier. ’s Nachts koelt het af tot een graad of 10. Overdag rond de 15 graden. Tot heden hebben we trouwens redelijk weer gehad. Nauwelijks regen. Het schijnt hier de hele zomer nauwelijks droog te zijn geweest en afgelopen dagen waren de mooiste van de hele zomer. Na een ontbijtje in ons huis waar we de aankomende 3 ½ week in verblijven zijn we naar Homer gereden. In Homer spit hebben we ons tegen de middag gesetteld met uitzicht op het water en zijn we ons gaan melden bij ‘bald mountain air’, het toerbureautje waar we morgen mee naar Katmai NP gaan. Homer split is een echt toeristen plaatsje. Het bestaat alleen uit soevenier winkeltjes, eettentjes (ja, direct maar fish en chips gegeten….) en toerbureautjes. 
Tijdens een rondje door de haven liep Mark weer eens uit nieuwsgierigheid op verboden terrein. Ditmaal op de aanlegsteiger van de ‘US-coastgards’. Die riepen naar beneden dat we niet door de haven mochten lopen maar we mochten wel binnen op de boot komen. We kregen een rondleiding. Echt leuk om mee te maken. Vanmiddag was het mooie weer trouwens afgelopen. Regen, regen, regen…. waardoor we later in de middag lekker met een boek plaats namen in de camper. Op een gegeven moment keek Mark terloops naar buiten en …..ja, zijn dat…….ja, dat zijn….. ORCA’s!!! Als een gek naar buiten en ja hoor, een stuk of 12 orca’s in de zee, recht voor onze neus. En we hadden ze bijna gemist…. Stel je voor….. Het was echt supergaaf om te zien.
Woensdag 13 augustus
Om 8.30 moesten we ons melden bij de aanlegsteiger van het watervliegtuig van ‘Bald Mountain Air’. Helemaal ingepakt (7 lagen kleding had ik aan) waren we klaar om te vertrekken. Na het aanschieten van rubberen lieslaarzen en een praatje van onze piloot en gids ‘Eric’ over de grizzly beren en het Katmai Nationaal Park bevonden we ons om 9.30 in de lucht. Mark mocht plaats nemen voor in de cockpit. Na een dik uurtje vliegen waren we op locatie: ‘Geograpic Harbor’.
De plek waar de beren zich in augustus bevinden om zich vol te eten met zalm. Met een bootje werden we naar de kust gevaren (onderweg nog zeehonden gezien) en we waren nog niet aan wal of de eerste grizzly’s waren al in zicht. Supergaaf!!! We hebben de hele dag aan het water gezeten en naar de beren gekeken die zalm aan het vangen waren. Bijzonder hoe behendig en snel die grote beesten zijn. Tussendoor hebben we nog een korte wandeling gemaakt door het park maar om beren goed te bekijken is het beter op een plek te blijven zitten aangezien beren weg gaan als ze je aan zien komen of horen. Ongelooflijk om ze zo van dichtbij te kunnen aanschouwen!. Soms waren ze echt maar 4 meter van ons verwijderd!! Nooit gedacht er zo dichtbij te zullen komen!! De beren leken zich helemaal niet te hinderen aan onze aanwezigheid. In tegenstelling tot de informatie die we hadden gekregen dat we geen eten het park in mochten nemen gaf Erik aan dat dit geen probleem was. Er werd dan ook door iedereen de zelf meegenomen lunchpakketten genuttigd. Het toppunt vond ik wel mijn buurman. Die goede Amerikaan ging uitgebreid voor mijn neus een groot stuk zalmmoot eten. En dat een paar meter van de beren af. Nou, over lef en uidaging gesproken… als dat zelfs kan…. Mijn angst voor beren is in ieder geval grotendeels verdwenen. Als ik er nu eentje tegenkom zal ik niet meer stokstijf staan van de spanning. In totaal hebben we vandaag zo’n 15 beren zien komen en gaan. Volgens Eric hebben we 6 verschillende beren gezien. We weten nu al dat dit toch echt een van de hoogtepunten zal zijn van deze hele reis door Alaska. We hadden achteraf ook best geluk met het weer. Het was geen stralende zonnenschijn en het regende zo nu en dan een beetje maar verder is het toch redelijk droog geweest. ’s Avonds zaten we moe en voldaan in een pizza tent in Homer. Hadden honger dus ieder een kleine pizza besteld maar….ook weer niet zo’n honger… Jeetje die maten hier… Natuurlijk passen wij ons snel aan aan de gewoonten van een land en liepen we een uurtje later met 2 halve pizza’s in een doos naar buiten. Weer een maaltijdje in het vooruitzicht voor in de camper.
Donderdag 14 augustus
Na een ontbijt van (hele dikke) joghurt en cruesli namen we weer plaats voorin de camper op weg naar onze volgende bestemming: Seward. Tussendoor op een parkeerplek naast de weg nog even een kopje koffie gezet en net na de middag waren we bij onze tussenstop: de ‘Exit Glacier’. Deze gletjer is de enige die je vanuit de openbare weg en een korte wandeling kan bezichtigen. Best indrukwekkend om zoiets te zien. Onze eerste gletjer van deze vakantie. Er liggen er nog een aantal in het verschiet maar deze was al mooi om te zien. Rond een uur of vier waren we dan in Seward. Een campeerplekje uitgezocht en ons ingeschreven voor een dag-‘cruise’ de volgende dag naar het ‘Kenai Fjord NP’. Hopen dan ‘wildlife’ in de zee te spotten en mooie gletjers te zien. Erna volgde nog een bezichtiging aan het ‘Seward Sealife Center’ maar dit was niet echt interessant. De 20 USD was het niet waard. Zoals ik al eerder aangaf is alles is hier best duur. Niet alleen de boodschappen in de supermarkt maar ook het uit eten is prijzig. Een pizza afgelopen week koste 20 USD en een hapje eten (alleen hoofdgerecht) ben je met 2 personen toch zo’n 60 USD kwijt. Tja, misschien moeten we toch af en toe in de camper ons eigen potje koken maar we hebben er beiden eigenlijk niet zoveel zin in. We zijn immers op vakantie.
Vrijdag 15 augustus
Vandaag stond ons dagje ‘cruisen’ op het programma. De boot vertrok om 9.00 uur. Bij aankomst viel het ons meteen al een beetje tegen. Echt een luxe boot was het niet. Verder kwam Mark al snel tot de conclusie dat ie wel eens zeeziek kon gaan worden (hadden we eigenlijk beiden geen moment bij stil gestaan). Het kon wel eens een lang dagje worden. En daar ook nog 360 USD voor betaald…. Na een uurtje waren de eerste mensen al behoorlijk bezig. Het ontbijt werd door hen gerecycled in de papieren zakjes die ter beschikking werden gesteld. Mark trok ook behoorlijk witgeel weg maar hij heeft het nog net binnen kunnen houden. Toch beloofde het wel een nuttig dagje te worden. Het hoogtepunt was het zien van een ‘Humpback whale’. Wat een beest! We hebben hem een aantal keren uit het water zien springen. Echt supergaaf om te zien. Ook hebben we verschillende getijdengletsjers gezien. Heel mooi. Op een gegeven moment brak er een stuk ijs af en de hele boot begon te schommelen. Je hoort het ijs ook echt kraken. Verder hebben we nog verschillende vogels, kleine walvissen, zeehonden en zeeleeuwen gezien. Rond 18.00 uur waren we weer in de haven. Eigenlijk waren we beiden blij dat we weer op vaste bodem waren. De zee was best wild en we hadden het na zo’n dag binnen op zo’n bootje ook echt wel weer gezien. Buiten op het dek was het echt niet lang uit te houden: koud en regen, regen, regen!! Tegen ons voornemen in om eens zelf te koken zijn we toch maar weer een restaurant binnen gegaan om voor de afwisseling weer eens vis te eten. De vis is hier wel echt lekker dus een echte straf is het niet. Hij is natuurlijk verer dan vers. Er is hier in Seward trouwens nu ook een of andere competitie gaande waarbij vissers flinke bedragen kunnen winnen bij het vangen van de zwaarste vis. Tevens zijn er ‘gemerkte’ vissen die als ze gevangen worden wel 100.000 USD kunnen opleveren. Er worden hier dan ook echt enorme vissen gevangen. Vanavond zijn we (onder het genot van doritos en onder het tikkend geluid van dikke regendruppels tegen het dak van de camper) bezig geweest met het bestuderen van onze volgende bestemming: Denali NP. Hier willen we zelf op eigen houtje gaan wandelen maar dit schijnt niet zo makkelijk te zijn. Het park is niet vrij toegankelijk en je moet ver vooruit reserveren maar we zullen zien.
Zaterdag 16 augustus
Vandaag weer op weg naar het noorden. De zee laten we even achter ons en we gaan het binnenland van Alaska in. Op weg naar Denali NP. Het grootste en bekendste Nationaal Park van Alaska. Voor de afwisseling was het vandaag eens heerlijk zonnig weer. Was wel even lekker na de regen van de afgelopen dagen. Jammer dat we vandaag een een uur of 4 hebben gereden. Hebben trouwens vanochtend ook even benzine getankt: 300 USD armer. Eens even uitgerekend wat dat slachtschip van ons verbruikt: hij rijd 1L op 3,8 km. (de benzine kost hier trouwens 0,80 eurocent per liter, dus wel iets goedkoper dan in Ned. maar duidelijk weer duurder dan in de rest van de USA) We zijn vanmiddag aangekomen in Talkeetna. Een klein leuk, maar heel toeristisch, dorpje net ten zuiden van het Denali NP. Hier is dit weekend een of ander muziekfestival . Overal zie je hippie figuren die samen country muziek maken. Er hangt een super relaxte sfeer. Het lijkt net of we zo uit een western film zijn gestapt. Onder genot van het zonnetje en een ‘reindeer’ hotdog hebben we heerlijk van dit alles genoten. Er zijn hier in Alaska trouwens veel toeristen en het lijkt wel of ze allemaal per camper de staat verkennen. Toch lijken alle toeristen Amerikanen. Hebben nog niet tot nauwelijks Europeanen getroffen. Verder hebben we vandaag echt een leuk campeer-plekje aan de rivier bemachtigd. Mark was vanavond helemaal in zijn element. Hij is uren bezig geweest met zijn padvinders kunsten: het maken van een kampvuurtje. We hebben dan ook eens een keertje zelf een avondmaaltijdje klaargemaakt en heerlijk bij het vuurtje opgegeten. Jammer dat de regen een einde maakte aan de pret, hoewel het gekletter van de regendruppels op het dak van onze camper ook wel iets heeft. Hopelijk zit het weer ons de aankomende dagen wel een beetje mee want we gaan morgen het Denali NP in en hebben dan een aantal dagen wandelen in de planning.
Zondag 17 augustus
Vandaag een echte vakantiedag gehad van een stukje rijden, wat boodschappen doen, onze watertanks dumpen en opnieuw vullen en tenslotte een mooi plekje uitgezocht op de camping bij de ingang van het Denali NP. Verder had de intentie van een kampvuur vandaag in tegenstelling tot gisteren geen succes. Verder alvast bustickets gekocht voor overmorgen. Dan gaan we het park in naar Wonder Lake om daar te wandelen. Morgen gaan we op de aanwezige trails hier bij de ingang van het park hiken! Dus vanavond alleen nog wat gekaart, gelezen en op tijd naar bed zodat we morgen fit zijn.
Maandag 18 augustus
Vanochtend na een ontbijtje van verpakte altijd verse en al voorgesneden hotdogbroodjes met kip zijn we op weg gegaan naar de Mt. Healy.
Dit is de zwaarste en minst toeristische hike hier bij de ingang van het Nationaal Park. Het viel wel even zwaar. Zijn 5 uur onderweg geweest en het was echt een behoorlijke klim (en natuurlijk ook weer afdaling). Onze conditie is niet echt optimaal dus het viel ons beiden best zwaar. Morgen zullen we wel barsten van de spierpijn…. Toch hebben we de top gehaald. Dit kunnen de meesten die we onderweg tegenkwamen niet zeggen. Denk dat zeker 60% niet helemaal omhoog gaat. Elke keer als je denkt dat je er bent blijkt het na een klim dat het nog steeds niet de daadwerkelijke top is. De inspanning was wel de moeite waard. Het uitzicht was echt mooi. We hebben ook veel marmotjes gezien. Grappige beestjes en eigenlijk niet echt mensenschuw. Morgenvroeg om 05.30 nemen we de eerste bus naar ‘wonder lake’. Dit is een meer 85 mijl in het park. Hopen dat we wat meer wild gaan zien. Willen graag ‘moose’ en de kariboe zien.
Dinsdag 19 augustus
Na een korte slechte nacht op een klein plastik kort hard bedje begon om 4.30 het alarm van de telefoon te piepen. Tijd om op te staan. Om 5.30 vertrok de bus naar het ‘Wonder Lake’, een meer diep in het Nationaal Park Denali gelegen. Het was echt steen koud zo vroeg op de ochtend. Met proviand voor de hele dag in onze rugzak vertrokken we te voet naar de bushalte. Het was niet druk in de bus. Waren maar met 9 mensen. Geloof dat de meesten het toch te vroeg vinden. Wij hadden bewust de eerste bus gekozen in de hoop zo meer ‘wildlife’ te zien onderweg.
Het was een lange maar mooie tocht door het park. Onderweg hadden we verschillende rust stops en bij eentje (de langste van 45 min.) namen we een korte wandeling en zagen we een grizzly beer!! Echt gaaf hem zo te zien lopen, zo´n 100 m. van ons vandaan. Helaas moesten we van de ranger onze weg onderbreken en weer terug lopen. Ik weet niet wat de reden nu was, of het te gevaarlijk was voor ons of dat we het dier niet mochten onderbreken in zijn normale doen en laten. Hier wordt als duidelijke grens aangegeven om min. 275 meter van een beer vandaan te blijven. Pas nu beseffen we hoe geweldig het was om de beren in Katmai NP van nog geen 5 m. afstand te hebben mogen en kunnen zien. De uitzichten onderweg waren vandaag echt super. We hadden dan ook veel geluk met het weer: een stralend zonnetje boven aan de heldere hemel. Hierdoor hadden we een geweldig mooi uitzicht op de Mt. McKindley (of Mt. Denali zoals hij ook genoemd wordt), de hoogste berg van Amerika. Rond 11.30 kwamen we tenslotte aan bij ‘Wonder lake’, onze eindbestemming. Eerst hebben we een tocht gemaakt naar het ´reflection pond´. De plaats waar ´de´ foto´s worden genomen van de Mt. McKinley aangezien hij in dit meertje reflecteert. Helaas door de wind was dat vandaag niet het geval. Daarna hebben we onze weg vervolgd naar het noorden van het meer, over de ´blueberry hill trail´. Zoals de naam al aangeeft, overal om ons heen bosbessen… Om half 4 hebben we de bus weer terug genomen zodat we om 20.30 dan weer bij de ingang van het park waren. Het koste nogal wat moeite om terug bij onze camper te arriveren aangezien onze spieren het even voor gezien hielden… Oh, wat een pijn in die benen. Het zullen wel de naweeën zijn van onze vermoeiende dag gisteren, de beklimming van de Mt. Healy. Na die lange zit in de bus hadden ze er even geen zin meer in. Al met al was het vandaag de moeite waard. Hebben prachtige bergen gezien (de ´Alaska Range´), prachtige uitzichten en redelijk veel wilde dieren waaronder verschillende grizzly beren (9 stuks) waarvan 2 moeders met 2 kleintjes, moose, kariboe’s, vossen, dall-schapen en vele marmotjes, fazanten en eekhoorntjes.
Woensdag 20 augustus
Na een heerlijk nachtje, een rustig ontbijtje en een (mislukte) poging tot internetverbinding op de camping in Denali N.P. zijn we op weg gegaan naar Fairbanks. Hebben onderweg, net ten noorden van het plaatsje Healy, een kleine zijweg genomen: ‘de Stampede Road’. Deze weg is bekend door Chris McCandless, een 24 jarige amerikaan die in 1992 in de wildernis van Alaska is gestorven. Hier is een boek over geschreven door Jon Krakauer, en afgelopen jaar ook een film van gemaakt: ‘Into the wild’. De film had veel indruk op me gemaakt en aangezien we nu zo dichtbij waren kon ik het niet laten even een kijkje te gaan nemen. Na nog andere tussenstopjes, voor de lunch en voor boodschappen zijn we laat in de middag in Fairbanks aangekomen. Hebben een heerlijk rustig plekje aan het water (de Chena rivier) bemachtigd en hebben eindelijk, na 1 1/2 week, eens verbinding met internet. Zat hier dan ook heerlijk in het zonnetje (met een dikke trui aan) buiten aan een picknicktafel achter de laptop. Eindelijk kunnen we jullie dan weer op de hoogte houden van onze belefenissen hier in het hoge Noorden. Vanavond zijn we een hapje gaan eten ‘downtown’. De stad stelt echt niets voor. Geen gezelligheid of wat dan ook. Wel hadden we een leuk eettentje gevonden genaamd ‘Soapy Smith’s’. Voor het eerst hebben we hier in Amerika een burger met frietjes gegeten en hij was overheerlijk. Nog een flinke wandeling terug naar de camping gemaakt en de dag is alweer ten einde. De dagen vliegen voorbij. We zijn al bijna op de helft van onze vakantie. Morgen gaan we de omgeving van Fairbanks (met verschillende goudmijnen en hot springs) verkennen. Misschien dat we nog wel een flinke goudklomp vinden……
Donderdag 21 augustus
Ons eerste bestemming vandaag was de ‘Gold mine dredge no. 8’ ten noorden van Fairbanks. Onderweg kwamen we langs de ‘Trans-Alaska Pipeline’ waar we even zijn gestopt om een kijkje te nemen naar de immens lange en best indrukwekkende pijpleiding die vanuit het verre noorden, dwars door Alaska, naar Valdez in het zuiden loopt. 
Van de ‘dredge’ hadden we geen hoge verwachting, maar we wilden toch graag hier in de omgeving een goudmijn bezichtigen aangezien de omgeving hier bekend staat om zijn verleden van de goudzoekers. Het was eigenlijk boven verwachting hartstikke leuk. We kregen een rondleiding door de ‘dredge’. Er waren kleine musea en we hebben wat filmpjes te zien gekregen hoe het vroeger in zijn werk ging. Tevens heeft Mark nog goud gezocht met een metalen pan (‘goldpanning’). We hebben voor 19 USD goud gevonden! Echt leuk om te doen. Hadden niet verwacht dat er zo veel goud te vinden was. Onze eindbestemming vandaag was het ‘Chena Hot Spring Resort’. Omdat er in Fairbanks zelf eigenlijk niets te doen is besloten we om maar naar Chena te rijden, hier lekker gebruik te maken van de ‘hot springs’ en tevens te overnachten. Het ‘resort’ heeft namenlijk ook een ‘RV-park’. Maar helaas viel het allemaal een beetje tegen. We hebben wel gebadderd in het gloeiend hete (en stinkende) water van de hotspring en de hot tubs maar verder is het hier eigenlijk een beetje vergane glorie. Na een kleine wandeling in de nabije omgeving zijn we dan ook vroeg het bed in gedoken.
Vrijdag 22 augustus
Na een lange nacht en een laat ontbijtje zijn we op weg gegaan van Chena Hot Springs naar Tok. We hebben onderweg verschillende stops gemaakt waaronder eentje in het stadje ‘North Pole’ bij het huis van ‘Santa Claus’. Een pure toeristische attractie, cq winkel, maar wel leuk. De kerstman met zijn vrouw zijn in levende lijve aanwezig en er hangen overal brieven van kinderen over de gehele wereld die rond de kerst naar de kerstman schrijven. Geweldig leuk om die te lezen. Tegen de avond kwamen we aan in Tok, waar we de brandstoftank en propaantank van onze camper geheel hebben gevuld want morgen staat een lange rit op ons te wachten. Tevens nog even onze tweede burger met frieten gegeten bij ‘fast Eddy’s (de naam zegt al genoeg…) en onze ‘RV’ geparkeerd op een ‘State recreation site’ ongeveer 5 mijl voorbij Tok. Mark is weer in zijn element. Het is droog en hij kan weer lekker fikkie stoken (stiekem deels van het hout wat onze duitse buren, die nu afwezig zijn, bij elkaar hebben gesprokkeld) . Morgen gaan we als alles goed is de grens over naar Dawson City. Canada ‘here we come!’.
Zaterdag 23 augustus
Vanochtend vroeg uit de veren want de ‘top of the world highway’ stond op ons te wachten. Onderweg in het dorpje ‘Chicken’ hebben we ons ontbijt bestaande uit een muffin met ei en ham genuttigt. Eerder dan verwacht kwamen we bij de grensovergang met Canada. Het ging allemaal erg voorspoedig vandaag. De weg door de bergen was echt supermooi. Hele mooie verre uitzichten. Rond 14.00 uur waren we al in Dawson City. Veel eerder dan verwacht. Vanavond zijn we in Dawson naar het casino geweest. Ter plekke een overheerlijke hamburger/chickenburger gegeten en naar een voorstelling gekeken van zingende westernmannen/vrouwen en dansende Cancanmeisjes. Daarna nog wat tijd doorgebracht met het bestuderen van het Pokerspel, Black Jack en Roulette. Echt leuk om te zien maar ook geeft het me wel een naar gevoel hoeveel geld sommigen er in korte tijd doorheen jagen.
Zondag 24 augustus
Vandaag een lange reisdag voor de boeg. In Whitehorse zijn we tegen de avond aangekomen maar deze hele stad leek in eerste opzicht niet echt een ideale leuke plek om de nacht door te brengen vandaar dat we besloten maar door te rijden naar een camping voorbij/ buiten de stad. Maar… we kwamen geen campings/ RV parken meer tegen… Onze hoop hadden we gevestigt in het dorpje ‘Carcross’ (Cariboe Crossing) maar ook hier geen geluk. Wel een klein museum bezichtigt, de trein van de bekende ‘Yokun Route’ en een zak popcorn gescoord. In de avond, rond een uur of zeven, hebben we onze camper geparkeerd bij een meer, even voor de grens van Alaska. Eigenlijk was het wel leuk, dit ‘wild kamperen’, en nog gratis ook. Er waren meer mensen voor ons geweest want er was al een vuurplaats aanwezig zodat Mark kon weer fikkie kon stoken en ik achter de kookpot plaats heb genomen voor een overheerlijk stukje vlees met gebakken aardappels.
Maandag 25 augustus
Al snel zijn we weer op Amerikaanse bodem. We zijn aangekomen in Skagway. Zijn direct naar de haven gegaan om info en een ticket te kopen voor de ferry naar Haines maar deze bleek pas rond 17.15 uur te vertrekken of de volgende ochtend om 07.00. We besloten maar een dag te blijven en te kijken wat Skagway te bieden heeft. Eigenlijk heeft het stadje wel iets weg van het McArthur Glenn Outlet centrum in Roermond. Evenals in Dawson City zijn de trottoirs van hout, maar in tegenstelling tot de Canadese stad is hier alles in goede staat. Ook hier is alles in de western sfeer maar in alle ‘oude’ gebouwtjes bevinden zich hier winkeltjes voor de velen toeristen van de cruisschepen die hier in de zomer aanmeren. Heel Skagway is dan ook erg toeristisch en vandaag lagen er 3 mega schepen in de haven. Veel winkels hadden al uitverkoop aangezien het einde van het seizoen nadert. Maar.. ook alles heeft zijn voordelen. We hebben ’s avonds in een van de weinige gezellige restaurantjes die Alaska rijk is een heerlijk visje gegeten.
Dinsdag 26 augustus
Heel vroeg op vandaag. De Ferry vertrok om 7.00 uur maar we moesten om 5.45 al aanwezig zijn zodat we met ons eigen ‘slachtschip’ aan boord konden. De boottocht duurde maar een uurtje zodat we al rond half negen op de camping in Haines stonden. Hier hebben we direct veel info gekregen over wat er te doen was in de regio en we hadden direct aangegeven dat we een rondvlucht over Glacier Bay nationaal park wilden maken. Ze heeft contact opgenomen met de piloot en deze gaf aan dat het misschien later op de dag mogelijk zou zijn maar in de ochtend nog niet i.v.m. het slechte weer/ slecht zicht door de wolken en bijbehorende mist. We zijn met onze camper naar het nabijgelegen Chilkoot meer gereden. Hebben er een korte wandeling gemaakt en een beer gezien die al vele zalmen achterover heeft gedrukt. Na elk gevangen visje verdween hij even tussen de bosjes om erna weer tevoorschijn te komen en weer opnieuw te jagen. En dat alles voor onze neus!.
Terug bij de camping bleek dat we geluk hadden. De piloot achtte het weer goed genoeg om te vliegen. We werden om 16.45 opgehaald en naar het vliegveldje gebracht waar we een kwartiertje later de lucht in gingen. Het was in een woord: SUPER!!! Boven verwachting!! (stiekem waren we toch een beetje wantrouwig en bang dat we weinig zouden zien door het slechte weer. De piloot zou immers wel zijn geld verdienen….) Het was de mooiste vlucht van mijn leven!! Echt heel gaaf om zo dicht boven de gletsjers te vliegen. Sporadisch had ik het gevoel dat we bijna de berghelling aanraakten, zo dichtbij was het, en daardoor ook wat onwerkelijk. We hebben zelfs nog Dall schapen en zwarte beren gezien vanuit de lucht. De hele vlucht duurde zo’n anderhalf uur waarna we voldaan weer een restaurantje in het dorp zijn binnengegaan. De vis viel vandaag een beetje tegen. Ik dacht garnalen te hebben besteld maar het bleek pasta te zijn (met 4 garnalen erin). Als toetje dan maar een brownie en die maakte alles weer goed.
Woensdag 27 augustus
Aangezien we gisteren ons doel voor vandaag: een vlucht over Glacier Bay nationaal park, hadden volbracht zijn we vandaag maar weer op weg gegaan naar onze volgende bestemming… Eigenlijk is die volgende bestemming niet geheel duidelijk. We kijken wel waar onze camper strand…. We wilden graag weer een hike/ wandeling gaan maken door het Kluane NP of Wrangler NP (is eigenlijk hetzelfde park maar de een is canadees grondgebied en de ander amerikaans). ’s Avonds, na een lange rit, hebben we tenslotte onze camper geparkeerd bij een gratis campsite aan het ‘Deadman lake’ in Alaska. Dit meer hoort niet bij de bovengenoemde parken maar bij het Tetlin Nationaal park. Onderweg hebben we besloten maar gewoon door te rijden tot een leuke campsite. Al die RV parken aan de grote snelweg hebben eigenlijk geen sfeer. Het zijn grote parkeerplaatsen met event. Een aansluiting voor water en electriciteit maar verder niets. Het camperen tussen de bossen of aan het water heeft toch sterk onze voorkeur. Het enige nadeel is het zelf koken en … afwassen…. Beeeehh!. Nu hebben we echt een mooi plekje bij een mooi meer met een aanlegsteiger waar we lekker nog een kopje koffie hebben gedronken met een brownie (tja, we zijn immers in Amerika!!)
Donderdag 28 augustus
Na wat wikken en wegen over wat te doen vandaag: of een wandeling/ trail hier in de omgeving van het deadman lake of doorgaan naar het Wrangler NP. We besloten voor het laatste aangezien het Wrangler NP veel groter is en er meer bestaande trails zijn. Tevens kunnen we misschien dan ook nog naar Kennicot gaan (een oude kopemijn: deze staat bij 
Mark hoog op zijn verlanglijstje). Laat in de ochtend dus toch vertrokken en ….. we waren nog nauwelijks onderweg of… wat was daar naast de berm….iets zwarts……. een zwarte beer!?!!. Stop!! Draaien?!?! Op de snelweg?? Ja!!! Snel, een vrachtauto!!!! Pffff, net goed gegaan!!! Mmmm… niets meer te zien… waar was het nu…. Langzaam rijden, gevaarlichten aan………. Ja….. er is niets aan de hand, rijd maar door……..Mmmm…… nu zijn we er toch zeker weer voorbij…..maar weer draaien, dit keer op een parkeerplekje….. weer goed opletten…… misschien nu…… en ja…. Wat zie ik daar in de berm…….ja, zie je wel….. een zwarte beer!!!! Stop!!! Hij steekt over…..!!! Hij gunde ons nog een blik waardig en liep voor onze auto de snelweg over. Echt supergaaf!! De dag kon al niet meer stuk. In de avond, na weer de nodige boodschappen(met weer veel chocolade in de winkelwagen (ja… in tegenstelling tot andere zomervakanties in warmere oorden waarbij we geen grammetje chocola naar binnen krijgen aangezien dit hier nauwelijks te verkrijgen is door gebrek aan koeling, gaat er nu behoorlijjk wat naar binnen), tanken, propaangas vullen etc. kwamen we aan in Wrangler St. Elias N.P. Het grootste Nationaal Park van Alaska. Net voorbij het dopje ‘Chitina’ hebben we onze RV neergezet aan de oever van de rivier. We waren deze keer niet de enigen. Er waren nog zo’n 4 andere campers van de partij.
Vrijdag 29 augustus
Vanochtend weer eens heerlijk uitgeslapen. Na het ontbijt is Mark een rondje langs de vissersboten gaan maken die hier aan de rivier liggen. Het zijn authentieke ‘boten’met een soort schepnetten… Een van de vissers gaf aan dat gisteravond 3 beren rond onze camper hadden gezworven. Hij begreep niet dat we dit niet hadden gezien. Het was een moeder met 2 cubs. Ze schijnen er vaker te zijn. Wel balen dat we dit niet mee hebben gekregen. Wij waren zo enthousiast aan het toepen dat we geen kennis hebben genomen van wat buiten gebeurde. Tegen de middag hebben we onze camper genomen en zijn we zo’n 10 mijl het park ingereden. Eigenlijk verboden terrein voor ons omdat deze weg op de verboden wegen staat van onze camperverhuurmaatschappij. Bij mijl 14 hebben we ons gevaarte neergezet. Hier is de toegangsweg van verschillende trails. Tijdens een praatje met een van de locals over welke trail het beste is etc. stopte er een fransman met een kapotte lekke band. Hij gaf aan dat er vele auto’s stranden door lekke banden i.v.m. de slechte weg vol nagels, stenen en naalden. Ons voornemen om deze 60 mijl lange weg naar Kennicot morgen geheel te maken was dan ook in een keer vervlogen. Rond de middag zijn we dan eindelijk begonnen aan onze wandeltocht. We hebben gekozen voor de ‘dixxie pass trail’. De eerste 4 mijl gingen over een weg en daarna gingen we echt het bos in over een smal bestaand pad. Wel gaaf, totdat het begon te regenen en we toch wel het hele eind over dezelfde weg terug moesten. Eindelijk weer (nat en moe) aangekomen bij onze camper zijn we, na het genot van een kopje koffie, naar mijl 17 van de ‘mc Carthy’road gereden aangezien hier een lange oude brug ligt van 1910 (voorheen een spoorwegbrug). Best indrukwekkend om te zien. Het uitzicht over de rivier is geweldig vanuit deze brug. Terug naar de oever van de rivier… Nog een tussen stop bij mijl 11: het silver lake, waar je prachtig uitzicht had over de bergen met reflectie in het meer kwamen we in de avond weer aan bij de oever van de rivier, vlakbij waar we vanochtend vertrokken zijn. In de avond nog op berenspotjacht geweest, maar helaas, geen geluk…. Het is vanavond ook drukker dan gisteren en ze zijn zelfs vuurwerk hier af aan het stoken dus ik denk dat de beren er vanavond niet zoveel zin in hebben
Zaterdag 30 augustus
Vanochtend hoorden we van onze buren dat de beren gisteravond toch weer voorbij zijn gelopen. Rond half 10 ‘s avonds. We begrijpen er niets van. Hebben de hele avond uit ons raampje getuurd. Vandaag zijn we weer vertrokken vanuit Wrangler St. Elias N.P. richting Valdez. We waren nog maar net onderweg of we zagen 2 ‘moose’ in het meer zwemmen. Verder hebben we onderweg nog een stop gemaakt bij een gletsjer en een poging gedaan deze van zeer dichtbij te aanschouwen. Helaas werd onze tocht over de losliggende keien en keizels ons toch een beetje te link en zijn we weer terug gelopen. De weg liep over een pas en door een prachtige canyon met verschillende watervallen. Rond de middag zijn we aan de kust, in Valdez, gearriveerd. Voor het eerst tijdens deze vakantie waren er RV-parken vol. UIteindelijk toch een plaatste kunnen krijgen op he Bayside RV park. Het is hier in Valdez echt superdruk met ‘locals’. Het is vandaag ‘labor day’ en iedereen had de vrijdag vrij, dus een lang weekend. Ze komen allemaal hier om te vissen (met name zalm en heilbot). We hebben al wat joekels voorbij zien komen. In de haven was het tegen de avond dan ook een enorme drukte met gearriveerde vissers die hun gevangen vis wilden schoonmaken etc. Verder vandaag weer een boottochtje geboekt voor morgen. We gaan de ‘Prince William Sound’ (zoals de baai hier heet) van dichtbij bekijken. Er schijnen wat enorme gletsjers te zijn die echt de moeite waard zijn te zien. Nu maar hopen dat er een stukje in de zee verdwijnt op het moment dat wij met ons bootje voorbij varen…. Vanavond zijn we anderhalf uur bezig geweest om een plaatstje te bemachtigen in een van de weinige restaurantjes. Geloof dat heel Alaska hier aanwezig is, dus alle restaurants zijn overvol.
Zondag 31 augustus
Vandaag stond een rondvaart door de ‘Prince William Sound’ op de agenda (van 12.00 tot 19.00 uur).
We zaten bovenin bij een tafeltje (de enige aanwezig) tegenover een ouder Amerikaans koppel. We zijn veel in gesprek geweest over de Nederlandse en Amerikaanse gewoontes en cultuur. Het Amerikaanse stel dat daar weer achter zat mengde zich ook regelmatig in ons gesprek. Verder hebben we de ‘Columbia glacier’ gezien met de vele ijsbergen die in het water lagen. Dat was echt de moeite waard. Qua ‘wildlife’ viel het wat tegen. Zee-otters, zeehonden, zeeleeuwen, dall’s purpoise en wat ‘bald-eagles’ (waar de regio wel bekend om staat). Verder maakte het gesprek met onze overburen het wel dat het een gezellig tochtje werd. Bij aankomst, terug in Valdez, zijn we gaan eten in het mooiste (en tevens duurste) restaurant van Valdez en hebben we beiden ‘King Crab legs’ gegeten. Het moest er een van komen nu we hier zijn. Het ‘vlees’ is echt wel lekker maar het is een hele operatie om het eruit te krijgen. We kregen er een notenkraker, een schaar en een klein vorkje bij en dit had je allemaal ook echt wel nodig.
Maandag 1 september
Vanochtend heerlijk uitgeslapen en ‘verse’ broodjes gehaald. Vervolgens zijn we op weg gegaan naar de ‘Matanuska’ gletsjer. Dit is een gletsjer die van van dichtbij kan bekijken. Aangezien het al een uur of vier was voordat we er arriveerden en bij het bureautje (dat buiten het park ligt) dat gletsjer tochten organiseert niemand aanwezig was, hebben we besloten pas morgen het park in te gaan en vanavond op een camping 1 mijl ervandaan te overnachten. Morgen gaan we het nog eens proberen voordat we het park ingaan. We willen graag een wandeltocht over de gletsjer maken en zonder gids is dit maar voor een klein gedeelte toegestaan.
Dinsdag 2 september
Vanochtend hadden we geluk. We hebben heerlijk rustig aangedaan en zijn toen naar het bureautje gegaan om nog een tourtje te regelen. En ja hoor,… boven verwachting was er iemand aanwezig. Het ijsklimmen was niet mogelijk voor vandaag maar een wandeling over de gletsjer gelukkig wel.
Het was echt supergaaf!! We kregen van die ‘crampons’ onder onze schoenen gebonden en een helm op ons hoofd. Onze gids ‘Luc’, van Mica Guides, was wel even de weg kwijt. Aangezien we maar met z’n tweeen waren en Luc wel dacht dat we goed op de been waren hebben we een langere ongebruikelijke route genomen. Hierdoor was het even zoeken om weer heelhuids terug te komen. Wat gletsjerspleten stonden ons in de weg maar het is allemaal goed gekomen. We hebben een paar uurtjes over de gletsjer gelopen. Echt heeeel mooi! Verder hadden we een leuk plekje in het park aan de rivier verovert om te overnachten. En… we hadden ook weer veel geluk met het weer: een heerlijk stralent zonnetje aan de hemel!
Woensdag 3 september
Vanochtend laat op weg gegaan naar ‘Eklutna Lake’. Onze laatste bestemming. Onderweg nog ergens een burger gegeten en nog wat kleine boodschapjes gedaan voor het avondeten van vandaag. We staan vanavond namelijk weer op een ‘state recreation’ camping. Dat wil zeggen: een camping vanuit de staat Alaska zonder fasciliteiten, meestal in de bossen. We verblijven regelmatig op dit soort campings want het is vaak in de bossen, dus erg mooi. Ditmaal dus aan het ‘Eklutna’meer. Eerder deze week, bij de Matanuska gletsjer, hebben we een Nederlands stel uit Hoevelaken gesproken die aangaven dat het hier erg mooi was en het nog geen uurtje rijden van Anchorage vandaan zodat we morgenochtend van hier kunnen vertrekken om onze camper in te leveren. Aangekomen op deze camping zagen we het Nederlandse stel weer terug. Zij vertrekken zondag weer naar Nederland en aangezien ze het hier zo mooi vinden hebben ze besloten hier weer 2 nachten te blijven. Grappig, dat je toch vaker dezelfde mensen tegenkomt. Dit komt natuurlijk doordat Alaska maar een heel beperkt wegennet heeft. Vanavond nog even een wandelingtje rond het meer gemaakt en onze spullen gepakt, de camper wat schoongemaakt dus we zijn klaar voor vertrek…
Donderdag 4 september
De wekker ging vanochtend al om 5.30. We wilden graag voor het ontbijt nog even naar het meer lopen in de hoop nog wat ‘moose’ te kunnen zien. Helaas, geen geluk. Het was wel even lekker om zo vroeg eens buiten te zijn. Het was weer een hectische ochtend. Hadden eigenlijk alles goed uitbedacht: eerst naar de luchthaven onze bagage dopeneren, daarna onze brandstoftank, propaantank vullen, dumpen om dan voor 11.00 uur de camper in te leveren bij Cruise America in Anchorange. Helaas liep het even wat anders. Bij de luchthaven aangekomen om 9.00 uur bleek het bagagedepot pas om 10.00 uur open te gaan. Dus even een ‘change of plans’. Tussendoor dan eerst maar even tanken etc. etc. en dan maar weer even terug bij de luchthaven, maar… voor de 2de keer bij de luchthaven aangekomen, inmiddels 10.05 uur, bleek het nog steeds gesloten. Nu komen we erachter dat dit bagadedepot in de noord terminal van de luchthaven nooit op donderdag open is zodat we naar de zuid-terminal moeten. Stressen dus, om toch nog op tijd bij Cruise America aan te komen. Daar ging alles vlotjes. Rond de middag waren we in ‘downtown’ Anchorage. Nog even een kopje koffie gedronken en gewandeld naar een bioscoop: een flimpje gekeken (met een mega ijs en mega cola!!) en vanavond nog de hele avond in een gezellige bar/restaurant rondgehangen om de tijd door te komen. Rond 22.00 uur met de bus naar het vliegveld gegaan. Hier bleek dat Mark zijn sleuteltje van het slot van de tas kwijt was geraakt zodat hij zijn laptop etc. er niet uit kon halen. Een oplossing: even open laten breken, laptop eruit (anders natuurlijk weer een probleem met de kilo’s..) en nu zitten we dan te wachten op vertrek. Het wordt een lange vlucht. 17 uur daadwerkelijk vliegen, 2 overstappen van in totaal 4 uur, dus ik hoop dat we wat kunnen slapen.
Vrijdag 5 september & Zaterdag 6 september
Nou, we zijn weer thuis. Het was me een lange vlucht… De eerste vlucht naar Salt lake city viel niet mee. Midden in de nacht en geen oog dicht gedaan. Zaten helemaal achter in het vliegtuig bij de toiletten en ik heb zo’n 3 maal iemand op mijn tenen gehad staan, 1 maal de kar hard tegen mijn knie gekregen en veelvuldig door elkaar geschud door mensen die naar de toilet moesten en steun aan mijn stoel vonden. Tot overmaat van ramp is er nog iemand onwel geworden en zakte naast mijn stoel in elkaar. Daarna moesten we van plaats veranderen zodat deze vrouw op onze stoel kon plaatsnemen. Op schiphol stonden pap & mam ons alweer op te wachten. We hebben nog een heerlijk broodje gegeten (heel stuk beter dan de ‘bagel’ in het vliegtuig) en daarna op weg naar het zuiden van het, nu relatief warme Nederland.
Inmiddels zijn we heel wat uurtjes wakker. Gaan vanavond vroeg het heerlijk zachte eigen bedje in. En dan maar hopen dat we kunnen slapen…….
